Minimalizując czas tracony na dojazdy, wyruszyliśmy o 7.00, docierając na miejsce około 8.30, gdzie bez zbędnych ceregieli rozpoczęliśmy wspinanie.
Realizując początkowe założenia, do wspinu wybraliśmy formacje „U okna”. Plan był prosty – rozpocząć z lewej strony, przemieszczając się w prawo (Dolni kulisa) starając się zaliczyć po kolei drogi, jeśli starczy czasu i sił postanowiliśmy się przenieść na drogi umieszczone w górnej części (Horni kulisa). Wspinanie było naprawdę przyjemne, a aż do godziny około 12.00 działaliśmy w skałach sami. Pojawili się później miejscowi wspinacze, z którymi udało nam się pokonwersować o tym i tamtym (gorąco polecali nam Rabstajn – trzeba się więc tam udać!). No i namówili nas na „najkrasnejszoł” ich znaniem „ceste” – Poktyvacska – Horni Kulisa – która okazała się dla nas ostatnią w tym dniu, ale jeszcze daliśmy radę Punkt 15.00 odpaliliśmy silnik w samochodzie i ruszyliśmy w drogę powrotną, 17.00 w Raciborzu. Uwaga odnośnie drogi. Do Helfstyna dojechaliśmy przez Opave, i mimo rozkopów udało nam się zajechać szybciej, niż wracając przez Ostravę, gdzie na trasie również napotkaliśmy roboty drogowe. Jeśli ktoś nie posiada winiety na autostradę, na obu trasach musi się liczyć z utrudnieniami.

1234►

Nasz dorobek przedstawiamy poniżej, w kolejności robienia (wg aneksu do topo).

„+” – OS, RP
„-” – nie skończona
„TR” – toprope

Nasze spostrzeżenia

Cześć rejonu, w którym się wspinaliśmy oferuje dość łatwe drogi, co doskonale spełniło nasze oczekiwania. Gorąco więc polecam osobom, które niekoniecznie chcą porywać się na trudności od VI w górę, a chcą mieć trochę frajdy z kończenia dróg. Wspinanie, jak już zostało wcześniej to opisane przez Darka w topo, to głównie działanie na połogich płytach. W części „U okna” moje osobiste odczucia są następujące: drogi nie posiadają praktycznie żadnych trudności technicznych, wymagających od wspinaczy siły w rękach. Moim zdaniem o trudności dróg decyduje tutaj przede wszystkim rzeźba skały. Na III i IV stoimy jak na schodach, V i VI wymagając umiejętności wyszukiwania nie stopni, a stopieńków i badania faktury ściany pod kątem tarcia buta o skałę. I tutaj dochodzimy do najważniejszego pkt. Tarcia. Niestety w naszych zużytych już mocno butach na drogach V-tkowych mieliśmy momentami spore trudności z utrzymaniem się na ścianie. Po prostu zjeżdżały nam buty! Mimo teoretycznie dobrego „zachowania się” na ścianie. Jeśli chodzi o mnie na jednej z dróg zdesperowany na maksa wymegnezjowałem dwa pukty oparcia dla stóp, co dopiero pozwoliło pokonać mi trudność, wcześniej wyleciałem z miejsca chyba z pięć razy. Podparcia dla rąk żadnego Wniosek: dobre buty, gwarantujące dobre tarcie. Lub po prostu nie tak zużyte jak nasze. W innym wypadku, pod koniec dnia, na trudniejszych drogach można mieć lekkie problemy z motywacją, żeby po raz kolejny zmusić się do próby pokonania miejsca Rejon znajduje się w terenie zalesionym, więc idealnie nadaje się na wyjazd gdy spodziewamy się wysokiej temperatury powietrza i ostrego słońca. Jeśli jest sucho tak jak dziś, komary nie dokuczają za bardzo.

Generalnie wyjazd uważamy za bardzo udany. Postanowienie z wyjazdu mamy proste: zakup nowych butów i powrót do zaliczenia tego co zostało nam „U okna” i wspiu w pozostałych, trudniejszych częściach rejonu.

Adam Majchrzak & Mariusz Stryjski

A organizacja biegu? No BAJKA! Nie ma się co dziwić, że co roku zdobywają wyróżnienia i liczba uczestników systematycznie rośnie. Za rok na pewno się tutaj pojawię.

• turniej indywidualny: Adam Majchrzak – II miejsce kategoria nidan
• turniej drużynowy: I miejsce: Mirella Stern, Grzegorz Kowalik, Adam Majchrzak

Czekam z niecierpliwością na kolejny turniej za rok! Atmosfera była fantastyczna!

W turnieju drużynowym miałem zaszczyt być członkiem drużyny klubu PSI Opole, i wraz z dwoma przyjaciółmi zdobyliśmy srebrny medal.

Z tych zawodów do domu wróciły ze mną dwie blaszki  Po jednej dla każdego bąbla